23 -27 oktober 2017 (2)

Ik keek bewonderend,
Naar je gebonden handen
Die volgehouden worstelden
Om zich los te maken.

“Laat me je helpen”
Fluisterde ik schor
Herhaalde mijn bede
Tot vervelens toe.

Je koppige blik
Ontdooide langzaam
Je reikte me zelfbewust
Je uitgestoken handen.

Dankbaar en opgelucht
Bevrijdde ik je handen
Mezelf aan jou verbindend.

Dit bericht werd geplaatst in uit de eigen pen en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op 23 -27 oktober 2017 (2)

  1. This poem is so beautiful: full of deep care and understanding. I love it!!!

Reacties zijn gesloten.