Wereldlichtjesdag 2018 (2)

Noem ik je naam en valt geen stilte
Maar wel een glimlach, om wie je was
Dan weet ik zeker dat we je mogen
Weten en voelen, zo anders nabij.

Voel ik de herfst niet koud en vochtig
Maar warm, door zonnestralen gekleurd
Magische schaduw die jou tekent
In elke lijn, zo anders nabij.

Ontbrand ik een kaars, verdrijft de nacht
Niet alleen nu, maar blijvend vanbinnen
Dan leef je voort in het beminnen
Door elk van ons, zo anders nabij.

Dit bericht werd geplaatst in uit de eigen pen. Bookmark de permalink .